Lekke band?

Lekke band
Ach, mijn fiets staat beneden in de schuur al zo lang stil, wil jij de wielen eventjes draaien? Anders worden de banden zo plat aan één kant.
Dit lijkt op zich al een wat merkwaardig verzoek. Maar de context maakt het nog bijzonderder: van een alleenstaande oude mevrouw in haar laatste levensdagen aan een verzorgende die in de nachtelijke uren haar hand vasthield, een nieuwe kaars aastak en probeerde samen met haar antwoord te vinden op die moeilijke vraag: wat komt er hierna?
En dan toch…nog even de zorgen om de fiets. Is dat wat men de hang aan het leven noemt?

Al vele jaren schrijf ik de teksten voor het sociaal jaarverslag van Zorggroep Hof en Hiem in Friesland. Regelmatig word ik op pad gestuurd voor Omring (zorgorganisatie in Noord-Holland Noord) voor verhalen met een persoonlijke touch. Zo moeilijk is het niet die persoonlijke toonzetting te vinden, zeker niet als ik met oudere mensen praat. Wie lang leeft, heeft vaak veel meegemaakt en dus ook heel wat ervaringen te delen. En hoe bijzonder dat achter de oude ogen, omring door rimpels van het leven, nog vaak die jongere (of zelfs dat kind) van vroeger schuilt.

Zoals bij die 96-jarige mevrouw die pas drie jaar terug gestopt is met autorijden. Toen ze zes was, zag ze voor het eerst een taxi. Zo’n wagen zonder paard, daarin wilde zij ook leren rijden. Haar vriendinnen vonden het maar niets. Zij hadden voor dat geld liever een jurk. Maar háár man kon later mooi een borreltje drinken als we samen uitgingen, meldt ze over de periode dat de BOB nog niet eens bestond.

Bij een ander meisje van vroeger spreken de tranen in haar ogen een eigen taal. Ze komen door het zwart-wit-portretje van een vrouw en een meisje, wat harkerig naast elkaar. Een verstilde herinnering aan jeugd die niet liefdevol was. Hoe knap als je erin slaagt daar een positieve draai aan te geven. Door haar gemis voelt ze zich soms een wat eenzame denkster, maar ze zoekt toenadering op allerlei manieren. Voor de een haalt ze bloemen, de ander helpt ze met eten en als lid van de Cliëntenraad is ze van waarde voor iedereen.
Dat dit op mijn 87ste nog kan, maakt me een rijk en tevreden mens.

Dat je niet eens zo oud hoeft te worden om te weten hoe het leven werkt, zegt de zelfgeschilderde spreuk van de enige kleindochter aan de muur bij maar opa en oma: volg je hart, zolang het nog kan.

De laatste jaren schrijf ik vooral voor de zorg. Eigenlijk ook een soort volgen van mijn hart.